کنون هبوط رنگ

 

     سال میان دو پلک را
    ثانیه هایی شبیه راز تولد
           بدرقه کردند
                      کم کم در ارتفاع خیس ملاقات
            صومعه نور
           ساخته می شد
                     حادثه از جنس ترس بود
                ترس
                    وارد ترکیب سنگ ها می شد
                   حنجره ای در ضخامت خنک باد
       غربت یک دوست را
          زمزمه می کرد
            از سر باران
              تا ته پاییز
                   تجربه های کبوترانه روان بود
      باران وقتی که ایستاد
        منظره اوراق بود
         وسعت مرطوب
          از نفس افتاد
                  قوس قزح در دهان حوصله ما
              آب شد 

            (سهراب سپهری)

 

همین دل و چشمهایم ، همیشه

  با همین چشم ، همین دل
  دلم دید و چشمم می گوید
  آن قدر که زیبایی رنگارنگ است ،‌هیچ چیز نیست 
  زیرا همه چیز زیباست ،‌زیباست ،‌زیباست
  و هیچ چیز همه چیز نیست
  و با همین دل ، همین چشم
  چشمم دید ، دلم می گوید
  آن قد که زشتی گوناگون است ،‌هیچ چیز نیست
  زیرا همه چیز زشت است ،‌ زشت است ،‌ زشت است 
  و هیچ چیز همه چیز نیست 
  زیبا و زشت ، همه چیز و هیچ چیز 
  وهیچ ، هیچ ، هیچ ، اما
  با همین چشم ها و دلم
  همیشه من یک آرزو دارم
  که آن شاید از همه آرزوهایم کوچکتر است
  از همه کوچکتر
  و با همین دل و چشمم
  همیشه من یک آرزو دارم
  که آن شاید از همه آرزوهایم بزرگتر است
  از همه بزرگتر
  شاید همه آرزوها بزرگند ، شاید همه کوچک
  و من همیشه یک آرزو دارم
  با همین دل
  و چشمهایم
  همیشه 

               (مهدی اخوان ثالث)