گفتنيها كم نيست

گفتنيها كم نيست ، من و تو كم بوديم

خشك و پژمرده ، تا روي زمين خم بوديم

گفتنيها كم نيست ، من و تو كم گفتيم

مثل هذيان دم مرگ ، از آغاز چنين ،‌درهم و برهم گفتيم

ديدنيها كم نيست ، من وتو كن ديديم

بي سبب از پاييز ، جاي ميلاد اقاقيها را ،‌پرسيديم

چيدنيها كم نيست ، من و تو كم چيديم

وقت گل دادن عشق ، روي دار قالي

بي‌سبب حتي ، پرتاب گل سرخي را ، ترسيديم

خواندني‌ها كم نيست ،‌من و تو كم خوانديم

من و تو ساده ترين ،‌شكل سرودن را

در معبر باد ،‌بادهاني بسته وامانديم

من و تو كم بوديم

من و تو ،‌ اما در ميدانها

اينك اندازة‌مان مي‌خوانيم

ما به اندازة‌ما مي‌گوييم ،‌ما به اندازة‌ما مي‌روييم

من و تو كم نه كه بايد شب ب‌’رحم وگل مريم وبيداري شبنم باشيم

من و تو خم نه و درهم نه وكم نه ،‌كه مي‌بايد ،‌با هم باشيم

من و تو حق داريم در شب اين جنبش

نبض آدم باشيم

من و تو حق داريم كه به اندازة‌ ما هم شده

با هم باشيم

گفتنيها كم نيست

"بهار غریب"

من به درماندگی صخره و سنگ
                            من به آوارگی ابر و نسیم
من به سرگشتگی آهوی دشت
                            من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
                                            گیسوان تو به یادم می آید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
                                            شعر چشمان تو را می خوانم
چشم تو چشمه شوق     
                            چشم تو  ، ژرف ترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
                                    تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
تو تماشا کن
                    که بهاری دیگر
                                            پاورچین پاورچین
از دل تاریکی میگذرد
                    و تو در خوابی
                                            و پرستو ها خوابند
                                                            و تو می اندیشی
به بهاری دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
            و نه یاری دیگر
                                    - حیف
اما من و تو
            دور از هم می پوسیم
غمم از وحشت پوسیدن نیست
                    غمم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است
دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست
                                            از سر این بام
                                                            این صحرا
این دریا
            پر خواهم زد
                                    خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
                            با خود خواهم برد
                                                                    "حمید مصدق"