سلام به همه ی دوستان

آزاد زندگی کنید تا همه آزاد باشیم

فرهاد مهراد

يه شب مهتاب                          ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره                           کوچه به کوچه
باغ انگوری                       باغ آلوچه،
    دره به دره                        صحرا به صحرا،
اون جا که شبا                      پشت بيشه‌ها
يه پری می‌آد                        ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره                      تو آب چشمه
 شونه‌می‌کنه                        موی پريشون...

يه شب مهتاب                         ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره                      ته اون دره
اون‌جا که شبا                   يکه و تنها
تک‌درخت بيد                        شاد و پراميد
می‌کنه به ناز                      دس‌شو دراز
که يه ستاره                      بچکه مث
يه چيکه بارون                        به جای ميوه‌ش
سر يه شاخه‌ش                   بشه آويزون...
                           يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
از توی زندون
مث شب‌پره
با خودش بيرون،
می‌بره اون‌جا
که شب سيا
تا دم سحر
شهيدای شهر
با فانوس خون
جار می‌کشن
تو خيابونا
سر ميدونا:
عمو يادگار!
مرد کينه‌دار!
مستی يا هش‌يار
خوابی يا بيدار؟

*

مست ايم و هش‌يار،
شهيدای شهر!
خواب ايم و بيدار،
شهيدای شهر!
آخرش يه شب
ماه می‌آد بيرون،
از سر اون کوه
بالای دره
روی اين ميدون
رد می‌شه خندون...

 

 

يه شب ماه می‌آد
يه شب ماه می‌آد
...

 

دیوانه

یکی دیوانه ای آتش بر افروخت
در آن هنگامه جان خویش را سوخت
همه خکسترش را باد می برد
 وجودش را جهان از یاد می برد
تو همچون آتشی ای عشق جانسوز
من آن دیوانه مرد آتش افروز
من آن دیوانه آتش پرستم
در این آتش خوشم تا زنده هستم
بزن آتش به عود استخوانم
که بوی عشق برخیزد ز جانم
خوشم با این چنین دیوانگی ها
که می خندم به آن فرزانگی
به غیر از مردن و از یاد رفتن
غباری گشتن و بر باد رفتن
 در این عالم سرانجامی نداریم
 چه فرجامی ؟ که فرجامی نداریم
لهیبی همچو آه تیره روزان
بساز ای عشق و جانم را بسوزان
بیا آتش بزن خکسترم کن
مسم در بوته هستیی زرم کن 
  "فریدون مشیری"

 

فروغ فرخ زاد

خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد
و از میان شکلهای هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد
من عریانم عریانم عریانم
مثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانم
و زخم های من همه از عشق است
از عشق عشق عشق
من این جزیره سرگردان را
از انقلاب اقیانوس
و انفجار کوه گذر داده ام
و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود
که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد

...

وقتی كه اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغ های مرا تكه تكه می كردند
وقتی كه چشم های كودكانه عشق مرا
با دستمال تیره قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید
وقتی كه زندگی من دیگر
چیزی نبود هیچ چیز بجز تیك تاك ساعت دیواری
دریافتم باید باید باید
دیوانه وار دوست بدارم

 

 

 

پس از مرگم

به نقل از یک دوست  :

 

             نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شــــــد نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت ولي آنقدر مشتاقم که از خاک گلويم سوتکي سازد گلويم سوتکي باشـــــد در دست کودکي گستاخ و بازيگوش و او يک روز پي در پي دم گرم خودش را درگلــــــــــويم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد و بدين سان دائم بشــکند سکوت مرگ بارم را